Από τη μισθωτή στην... αμισθί σκλαβιά

 

Το χαρακτηρίζουν πανδημία. Είναι το μεγαλύτερο παράδοξο και το πιο δύσκολο να ερμηνευθεί. Η ανεργία, η δουλειά-λάστιχο, η μαύρη εργασία, όλα αυτά είναι απολύτως κατανοητά κι εξηγήσιμα σε συνθήκες βαθιάς ύφεσης και με πολιτικές λιτότητας και νεοφιλελευθερισμού. Τι είναι αυτό που κάνει 1.200.000 εργαζομένους, που δεν πληρώνονται από τα αφεντικά τους, να εξακολουθούν να παρέχουν την εργασία τους κάθε μέρα;

Η απλήρωτη εργασία έχει μετατραπεί σε νέα κανονικότητα κι είναι ίσως η ουσιωδέστερη α-συνέχεια του κόσμου, όπως τον ξέραμε επί δεκαετίες: ο εργαζόμενος παρέχει εργατική δύναμη και σε αντάλλαγμα παίρνει μισθό. Τώρα πια όμως είμαστε αντιμέτωποι μ’ ένα νέο φαινόμενο, παράδοξο μεν, αλλά μέρος της νέας κανονικότητας εκτάκτου ανάγκης: την άμισθη σκλαβιά.

Περισσότερα...

25 χρόνια αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση

 

Το φθινόπωρο του 1990, ο υπουργός παιδείας Β. Κοντογιαννόπουλος προωθούσε ένα φιλόδοξο σχέδιο σαρωτικών αναδιαρθρώσεων σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Το σχετικό πολυνομοσχέδιο καθώς και μια σειρά ΠΔ προέβλεπαν μεταξύ άλλων, επαναφορά των εξετάσεων στο δημοτικό και το γυμνάσιο, κατάργηση των αδικαιολόγητων απουσιών, επιβολή ομοιόμορφης ενδυμασίας και επέκταση του πειθαρχικού ελέγχου ακόμα και στην καθημερινή εξωσχολική ζωή των μαθητών, κατάργηση της επετηρίδας, λειτουργία ιδιωτικών ΑΕΙ, κατάργηση της παροχής δωρεάν πανεπιστημιακών συγγραμμάτων.

Η συγκυρία έμοιαζε ευνοϊκή. Η πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία της δεξιάς ήταν πολύ ευρύτερη και ισχυρότερη απ’ ότι μαρτυρούσαν τα εκλογικά ποσοστά και οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί. Η πολιτική κρίση στο ΠΑΣΟΚ, η ενσωμάτωση και ο πολιτικός αφοπλισμός της αριστεράς, το πολιτικό τοπίο που διαμόρφωσαν οι οικουμενικές κυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα,  η κατάρρευση των χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού», η ιδεολογική κρίση των ριζοσπαστικών ιδεών και η κόπωση των κοινωνικών κινημάτων, φούσκωναν τα πανιά του νεοφιλελευθερισμού. Στα πανεπιστήμια και ευρύτερα στη νεολαία, η ΟΝΝΕΔ εμφανιζόταν παντοδύναμη, στη δευτεροβάθμια, η ΟΛΜΕ προερχόταν από την ήττα της μεγάλης απεργίας του Ιούνη του 1990, ενώ η ΔΟΕ δεν θεωρούνταν ισχυρή απειλή για τα αναδιαρθρωτικά σχέδια. Ωστόσο, ένα μαζικότατο μαθητικό και φοιτητικό κίνημα, που εμφανίστηκε σχεδόν από το πουθενά, ανέτρεψε τα δεδομένα. Λίγους μήνες μετά, κάτω και από το βάρος της πολιτικής δολοφονίας του Νίκου Τεμπονέρα, τα μέτρα αποσύρονται και ο Β. Κοντογιαννόπουλος υποχρεώνεται σε παραίτηση.

Περισσότερα...

«Ένα πουκάμισο αδειανό» για την εκπαίδευση

 

Ο Υπουργός παιδείας σε ρόλο Πόντιου Πιλάτου και η κυβέρνηση σε ρόλο … αντιπολίτευσης αδυνατούν  να δώσουν λύσεις σε εκρηκτικά προβλήματα της εκπαίδευσης υποσχόμενοι «ένα πουκάμισο αδειανό»,  όπως είναι το πρόγραμμα και η ρητορική τους. Στον τρίτο μήνα από την έναρξη της σχολικής χρονιάς και δεκάδες χιλιάδες είναι ακόμα τα παιδιά που δεν έχουν δει τους δασκάλους τους σε δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια. Μέχρι την αρχή της εβδομάδας το σύνολο των κενών, σε εκπαιδευτικούς, από τα Νηπιαγωγεία μέχρι και τα Λύκεια ανέρχεται στις 8.000.

Περισσότερα...

«Πάρτο απόφαση βρε Στράτο, να γραφτείς στο συνδικάτο»

 

 

Ο δάσκαλος μόλις είχε τελειώσει το μάθημα της Ιστορίας, σκυφτός και κουρασμένος μπήκε στο γραφείο για διάλειμμα. Συνάδελφος από το σωματείο περίμενε στον Σύλλογο Διδασκόντων να τους ενημερώσει για τα προβλήματα του κλάδου και την πρώτη απεργία της νέας σχολικής χρονιάς. Το ημερολόγιο θα έδειχνε 12 Νοέμβρη. Νέοι αγώνες, νέο ξεκίνημα. Πριν καλά-καλά τους χαιρετήσει, αθόρυβα ορισμένοι, αλλά και επιδεικτικά κάποιοι άλλοι, βγήκαν στην αυλή για να πάρουν αέρα, γιατί δεν άντεχαν, όπως σιγοψιθύριζαν, να τους μαυρίζουν την ψυχή οι συνδικαλιστές προαναγγέλλοντας κακούς οιωνούς. Κάποιοι χάθηκαν πίσω από τους υπολογιστές. Σκέτη παγωμάρα. Απόρησε κι ο ίδιος με την ψυχρολουσία. Δύσκολοι καιροί για συνδικαλιστές!

Περισσότερα...

Εκπαίδευση, δουλειά, ζωή σε δόσεις

 

μνημόνιο

 

Μνημονιακός στόχος η συνολική αναδιάρθρωση του δημόσιου σχολείου.

γράφουν:
ΒΑΓΓΕΛΙΤΣΑ ΔΙΝΟΠΟΥΛΟΥ,
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΤΣΙΜΙΚΛΗ

H εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες, από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο, βρίσκεται αντιμέτωπη με βίαιες αναδιαρθρώσεις οργανικά πλέον ενταγμένες στα προαπαιτούμενα του 3ου μνημονίου. Οι μάχες που καλείται να δώσει το εκπαιδευτικό κίνημα πολλές, μήνα-μήνα, σε ευθεία αντιπαράθεση με το ξεθεμελίωμα όλων όσων μέχρι τώρα στοιχειοθετούσαν το δημόσιο σχολείο. Μέσα σε αυτό, κομμάτι του βασικό, χτυπημένο και πολυδιασπασμένο, είναι και οι χιλιάδες αδιόριστοι εκπαιδευτικοί. Τα επίδικα της περιόδου, οι επιδιώξεις του υπουργείου, οι κατευθύνσεις ΕΕ και ΟΟΣΑ για το εργασιακό μέλλον των εκπαιδευτικών συνθέτουν το πλαίσιο το οποίο οφείλουμε να απαντήσουμε και να υπερβούμε.

Με την έναρξη της φετινής σχολικής χρονιάς, τα τεράστια προβλήματα της εκπαίδευσης, με πρωτεύον ζήτημα τις ελλείψεις εκπαιδευτικών, κυριάρχησαν στη δημόσια σφαίρα. Μέχρι και ο υπουργός παιδείας, αποποιούμενος την πολιτική ευθύνη της προηγούμενης συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και του προκατόχου του, «στέκεται στο πλευρό» της εκπαιδευτικής κοινότητας περιγράφοντας την κατάσταση σαν παρατηρητής! Και μετά τις διαπιστώσεις η ουσία: «Τα σχολεία θα λειτουργήσουν με κενά. Έτσι γινόταν πάντα…». Μόνο που αυτά τα κενά, μολονότι παρουσιάζονται ως αριθμοί και ώρες, κρύβουν πίσω τους χιλιάδες αδιόριστους εκπαιδευτικούς και ακόμη περισσότερους μαθητές. Πίσω από αυτή την τοποθέτηση κρύβεται όλο το οικοδόμημα του λεγόμενου σχολείου της αγοράς. Με το πρόσχημα των δημοσιονομικών περιορισμών μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών και εργασιακά των εκπαιδευτικών συρρικνώνονται και τελικά εξαλείφονται στο όνομα των βέλτιστων πρακτικών του ΟΟΣΑ.

Περισσότερα...

antistasi.jpg